Waarom de helft van de aarde zou moeten bestaan uit beschermde, verbonden natuurgebieden

Niet alle natuurgebieden hebben dezelfde status. Als we het over beschermde gebieden hebben, is het gemakkelijk om ze allemaal, in algemene zin, te zien als gebieden waar de mens zich terugtrekt om ruimte te maken voor de natuur. Maar wetten, internationale verdragen en de wetenschappelijke gemeenschap maken een strikt onderscheid tussen verschillende soorten natuurgebieden. Slechts bij enkele staat is menselijk ingrijpen verboden om ruimte terug te geven aan wilde flora en fauna.

Fondazione Capellino, die eigenaar is van het dierenvoermerk Almo Nature en 100% van de nettowinst daarvan investeert in projecten die de biodiversiteit herstellen en beschermen, financiert de ecologische verbindingszone die de natuurgebieden Val Grande en Sacro Monte di Ghiffa in Piemonte met elkaar verbindt.

Het bijzondere aan dit project is dat het zich vlak naast het beschermde natuurgebied Val Grande uitstrekt. Een van de zeldzame plekken waar menselijke activiteit vrijwel volledig verboden is.

Waarom er in deze beschermde natuurgebieden geen menselijke inmenging is toegestaan

Het idee van natuurgebieden waar menselijke activiteiten geheel of gedeeltelijk worden verboden om ecosystemen te beschermen, is al oud. Al in de 19e eeuw begonnen sommige Europese adellijke families hun jachtgebieden om te vormen tot beschermde gebieden, en in 1872 ontstond in de Verenigde Staten het eerste nationale park: het beroemde Yellowstone, gelegen tussen Wyoming, Idaho en Montana.

Maar een natuurgebied is niet per se een natuurgebied zonder menselijke inmenging. In veel beschermde gebieden worden menselijke activiteiten namelijk getolereerd, zij het binnen bepaalde grenzen. In sommige gevallen is toerisme, sporten, of onderhoud aan de bossen toegestaan. Er zijn zelfs voorbeelden waar je mag wonen.

De Internationale Unie voor het behoud van de natuur, een organisatie die is aangesloten bij de Verenigde Naties, classificeert de gebieden waar mensen niet toegestaan zijn als "categorie 1 – strikt beschermd".

Het idee is om menselijke activiteiten vrijwel volledig te beperken: geen jacht of visserij, geen landbouw, industrie of veeteelt, geen bouwactiviteiten.

Toerisme is ofwel verboden, ofwel toegestaan met strikte beperkingen: bijvoorbeeld door mensen alleen over vooraf vastgestelde routes te leiden of alleen onder leiding van gespecialiseerde gidsen. Zelfs ingrijpen in het onderhoud van de flora is, op enkele uitzonderingen na, verboden. Alleen het doen wetenschappelijk onderzoek is toegestaan.

Het beschermde natuurgebied Val Grande is zo'n gebied waar menselijk ingrijpen verboden is. Hier vinden beschermde diersoorten zoals de gemzen (een eenhoefig zoogdier dat op een geit lijkt) een toevluchtsoord en bestaan er talrijke ecosystemen naast elkaar: van de klassieke alpenheide tot bergweiden. In totaal beslaat het gebied 973 hectare.

Op de helft van de aarde moeten we ruimte aan de natuur geven, stap voor stap

Fondazione Capellino financiert verschillende ecologische verbindingszones, dat zijn gebieden die verschillende habitats met elkaar verbinden, zoals die in Piemonte. 

Maar het bijzondere aan de verbinding tussen Val Grande en Sacro Monte di Ghiffa is dat biodiversiteit, de bodems, de bossen, het water, de fauna en de ecologische processen zich kunnen blijven ontwikkelen zonder menselijk ingrijpen.

Dit is een strategie die verder gaat dan het behoud van de huidige ecosystemen, maar gericht is op de lange termijn.

Het werk van Fondazione Capellino is geïnspireerd door de Amerikaanse bioloog Edward O. Wilson, die voorstelde dat we de helft van het land- en zeeoppervlak van de planeet moeten reserveren als beschermde, onderling verbonden natuurgebieden, en de rest moeten overlaten voor menselijk gebruik. Een radicale, maar wetenschappelijk onderbouwde oplossing voor het behoud van de biodiversiteit.

Op haar eigen bescheiden manier probeert Fondazione Capellino zoveel mogelijk terug te geven aan de natuur, onder meer met projecten zoals dat in Val Grande.