Vandaag is het Wereld Hondendag, maar je trouwe metgezel weet dat niet.
En laten we eerlijk zijn: het kan 'm helemaal niets schelen.
Het is grappig om te bedenken dat, in een wereld waarin alles wordt uitgedrukt in materiële zaken, het grootste geschenk dat onze hond van ons vraagt simpelweg onze tijd is, onze onverdeelde aandacht en onze oprechte aanwezigheid op een willekeurige middag.
Als we het leven van een hond zouden moeten vertellen als een reeks foto’s, spelen zijn speeltjes geen hoofdrol: wij zouden in de foto's te zien zijn, in het park, in de keuken, op de bank op zondagochtend.
De tijd die we samen doorbrengen is de maatstaf waarmee honden afmeten hoe geliefd ze zijn.
En juist in deze stille uitwisseling schuilt iets verrassends: terwijl wij denken dat wij het zijn die hen hebben gered uit het asiel, van de straat, van de honger, of van de eenzaamheid, redden zij ons vaker dan we denken, zonder dat ze dat van de daken hoeven te schreeuwen.
Ze zorgen ervoor dat we naar buiten gaan terwijl we liever op de bank zouden blijven zitten, en bezorgen ons zo frisse lucht, zonlicht en een praatje met een vriend die we toevallig tegenkomen.
Terwijl ze om de drie stappen even stilstaan om te snuffelen, dwingen ze ons om het rustiger aan te doen, naar onze omgeving te kijken en details op te merken die we anders niet zouden hebben gezien, zoals de geur van gras na de regen.
Ze brengen ons terug naar het heden: een hond denkt namelijk niet aan de deadline van morgen, aan de zomervakantie, aan het avondeten; hij denkt aan de geur die hij op dit moment opsnuift, en juist in die aanstekelijkheid vinden ook wij het vermogen terug om er gewoon te zijn, samen met hem.
En dus, als het waar is dat hij ons elke dag op manieren die we niet eens opmerken van onszelf redt, zijn we hem misschien wel meer verschuldigd dan een volle voerbak en een haastige wandeling voor het avondeten.
Dat moment waarop hij stopt om aan een struik te snuffelen, precies datgene wat voor ons verloren tijd lijkt, is voor hem een van de weinige manieren die hij heeft om de wereld te begrijpen, zijn weg te vinden, gewoon een hond te zijn en niet alleen een speelkameraadje dat getraind is om bij te blijven.
Hem dat extra minuutje gunnen, de riem losmaken wanneer de situatie het toelaat, respecteren wat z'n lichaam echt nodig heeft: het zijn kleine gebaren, maar ze moeten onze manier zijn om die belofte van liefde te eren die de hond in de oertijd met ons heeft gesloten, zoals we laten zien in The Promise, een korte film geregisseerd door Oscarwinnaar Gabriele Salvatores.
Het is de wederkerigheid die deze relatie zin geeft, de manier waarop we zijn aard respecteren en iets teruggeven van die constante aanwezigheid die hij ons schenkt zonder er ooit iets voor terug te vragen.
Uiteindelijk is Wereld Hondendag geen feestdag om te vieren met een haastig gekocht cadeau, maar een uitnodiging om even stil te staan en echt te kijken naar de metgezel die ons iedere dag vergezeld.
